รถไฟ Rock'n'Roll

posted on 12 Jul 2009 01:27 by musicbranga in Music

 

 

อะไรคือเหตุผลที่ทำให้คนเราต้องทิ้งเพื่อนร่วมวงในขณะที่วงอยู่จุดสุดยอด ทำไมกัน?

มีชายสักกี่คนบนโลกจะยอมทิ้งความฝันและความยิ่งใหญ่ทั้งหมดนี้ไปได้

Paul Arthurs หรือที่พวกเรารู้จักกันดีในนาม Bonehead พี่หัวล้านสุดฮาของพวกเรานั่นเอง

เขาเคยเป็นมือกีตาร์ผู้มากด้วยฝีมือ ที่เป็นราวกับสัญลักษณ์ดนตรีช่วงปี 91 - 99

bonehead เป็นเพียงหนึ่งในห้าคนที่สามารถอธิบายได้ว่าการแสดงต่อหน้า สองแสนห้าหมื่น คนเป็นเช่นไร

เขายังจำได้ดี และคิดหวังทุกวันอยากให้ชีวิตกลับไปอยู่บนดวงดาวเหมือนช่วง Knebworth ปี 96

แต่สามปีต่อมา ทุกอย่างมันก็จบลง


"ฉันเริ่มต้น Oasis กับเพื่อนๆในนาม Rain"

"ฉันชวนเลียมเข้ามา แล้วก็ตามด้วยโนล"

"เพลงแรกที่ฉันได้ยินโนลเล่นคือ Live Forever และ All Around The World ฉันเกือบร้องไห้ และมั่นใจว่านี้จะเป็นบ้านของฉันตลอดไป"

"หลังจากนั้น ฉันก็ได้ยิน Champagne Supernova ร้องไห้แบบไม่มีอายเลย"

"ฉันเปรียบ Oasis เป็นรถไฟ"

" เร็ว ร้อนแรง และติดดิน พวกเรามีเป้าหมายตลอด และก็ไปตามรางได้เสมอ แม้ว่าจะมีหยุดพักรับส่งคนบ้าง แต่ในที่สุดพวกเราก็ถึงจุดหมาย ไม่หยุดนิ่ง"

"ในช่วงแรกพวกเราเล่นตามงานเล็กๆ ตามร้านเหล้า ฉันคิดเสมอว่า ไม่มีทางที่พวกเราจะจุคนดูได้เต็มห้องนี้ ... ฉันคิดสั้นไปจริงๆ"

"หากคุณเล่นกีตาร์ได้ดี ไม่มีงานไหนที่จะดีไปกว่ากับ Oasis แล้ว ฉันสาบานเลย ไม่มีจริงๆ"

"แต่พอพวกเราเริ่มอัลบั้ม Standing on the Shoulder of Giants ในปี 99 รถไฟเริ่มเก่า และเริ่มช้า"

"ฉันเดินออกไม่หันหลังกลับ ฉันวิ่งขึ้นเครื่องตอนลุกสาวของฉันอายุเพียงสองวัน"

"พวกเรามีรถ มีเงิน มีบ้าน มีแฟนเพลง มีคนรักคนเคารพ แต่มันนับว่าเป็นช่วงที่เลวร้ายมาก"

"เลียมและโนล สองพี่น้องที่เมาประจำ พวกเรามีปัญหากัน ฉันก็เลยออก"

"ฉันหมดไฟในช่วงนั้น อยากจะตายเลยทีเดียว"

"แม้ว่าฉันจะเสียใจที่ต้องขอลงจากรถไฟคันงามซะก่อนคนอื่นๆ แต่ฉันก็ดีใจที่ได้นั่งมันสักครั้งในชีวิต"

" Oasis คือ รถไฟ Rock'n'Roll  .... มันคุ้มจริงๆ แม้ว่าฉันจะซื้อเพียงตั๋วขาไป"

 

credit  http://www.thaimightsay.com

Comment

Comment:

Tweet